Strona wspólnoty parafialnej
KOLĘDA – WIZYTA DUSZPASTERSKA
02.01. Środa:
ul. Chrobrego 4
klatka A, B, C, D
początek od godz. 14:30
03.01. Czwartek:
ul. Chrobrego 4
klatka E, F, G, H, I
początek od godz. 14:30
04.01. Piątek:
ul. Chrobrego 3
klatka A, B, C, D
początek od godz. 14:30
05.01. Sobota:
ul. Królowej Elżbiety 2 – 11
początek od godz. 11:00
06.01. Niedziela:
ul. Królowej Elżbiety 12 – 2/31
początek od godz. 16:00
Święto Świętej Rodziny, które Kościół katolicki co roku obchodzi w pierwszą niedzielę po Bożym Narodzeniu, w tegorocznej oktawie Bożego Narodzenia wypada 30 grudnia.
Kult Najświętszej Rodziny szerzył się w XVII w. jako spontaniczna reakcja na demoralizujące skutki wojny trzydziestoletniej (1618-1648), które w szczególny sposób dotknęły rodzin. Kult Najświętszej Rodziny zwracał wtedy uwagę na wzór życia rodzinnego.
Święto to zaczęto obchodzić systematycznie w różnych krajach począwszy od XVIII w., a zatwierdził je papież Leon XIII. Decyzją Benedykta XV zaczęto je obchodzić w całym Kościele. Na stałe do liturgii wprowadzono je za pontyfikatu Leona XIII, który na prośbę kard. Bausa, arcybiskupa Florencji, 20 listopada 1890 wydał dekret aprobujący „kult czci zwrócony ku Rodzinie Świętej”.
Teksty liturgiczne na święto Najświętszej Rodziny ułożył Leon XIII. Jego dziełem też są przepiękne hymny kościelne, przeznaczone na ten dzień. Czytania tak są dobrane, by wyakcentować biblijne sceny, w których występuje rodzina. Teksty Pisma świętego podkreślają równocześnie obowiązki członków rodziny.
W Niedzielę św. Rodziny Episkopat Polski ogłasza tradycyjnie list pasterski skoncentrowany wokół problematyki rodzinnej.
KAI/ks
KOLĘDA – WIZYTA DUSZPASTERSKA
27.12. Czwartek:
ul. Chrobrego 7
początek od godz. 11:00
28.12. Piątek:
ul. Chrobrego 6
początek od godz. 11:00
29.12. Sobota:
ul. Chrobrego 5
początek od godz. 11:00
30.12. Niedziela:
ul. Plac Dworcowy
początek od godz. 16:00
Parafianie, którzy będą chcieli przyjąć kolędę
po południu zgłoszą to ministrantom.
Msza roratnia jest mszą wotywną o Najświętszej Maryi Pannie (co wynika z faktu, iż dawniej, Zwiastowanie Pańskie obchodzono właśnie w okresie Adwentu, 18 grudnia). Adwentowym symbolem Jej obecności jest postawiona w pobliżu ołtarza świeca z białą lub niebieską wstążką, zwana popularnie „roratką”.
To Maryja bowiem w sposób szczególny oczekiwała Mesjasza. To Ona, jak jutrzenka poprzedziła przyjście na świat Światłości świata, Jezusa Chrystusa, Wschodzącego Słońca. Przeżywała Adwent jako Matka Pana, teraz zaś, będąc Matką Kościoła, wspiera wszystkich wierzących w pełnym nadziei oczekiwaniu, aż nadejdzie pełen blasku Dzień Pański.
Przekazy historyczne podają, że Roraty odprawiano w Polsce już w XIII wieku Zapoczątkował je Przemysł II w Poznaniu, zaś w Krakowie upowszechnił Bolesław Wstydliwy. Roraty gromadziły w katedrze wawelskiej wszystkie stany królestwa, które kolejno zapalały na ołtarzu jedną świecę siedmioramiennego świecznika. Najpierw król oświadczał: „Gotów jestem na sąd Boży”, za nim czynił to Prymas Polski, mówiąc „Sum paratus ad adventum Domini” (Jestem gotów na przyjście Pana), po nich zaś kolejno: senator, ziemianin, rycerz, mieszczanin i chłop, powtarzając słowa króla.
Anna Wojna
www.liturgia.pl
Nasze uczestniczenie w Roratach jest piękną postawą oczekiwania razem z Maryją na nadejście Zbawiciela. Poprzez udział w tym nabożeństwie, Kościół daje nam kolejną możliwość ćwiczenia swojej woli i umiejętności wyrzeczenia.
Na Msze św. roratnie są zaproszeni wszyscy wierni, nie tylko dzieci i młodzież, jak się w praktyce przyjęło.
Obecnie, z uwagi na udział dzieci i młodzieży, Roraty odprawia się często w godzinach popołudniowych, bądź nawet po zachodzie słońca.
W sobotę, 24 XI 2018, Mszą św. o godz. 9.00 rozpoczniemy IX seminarium Parafialnej Szkoły Nowej Ewangelizacji „Służebnica Pańska” . Przewidujemy, że możemy wspólnie spędzić czas do godz. 18.00. W trakcie ciepły posiłek. Seminarium pt.” Boom ewangelizacyjny w Domowych Kręgach Biblijnych” poprowadzą: Henryk Krzosek i Zuzanna Zuzelska.
tel: +48 513 019 422
e-mail: biuro@cne24.pl
Zgodnie z wolą Franciszka, tegoroczny dzień misyjny inauguruje duchowe przygotowania do zaplanowanego przez papieża na przyszły rok nadzwyczajnego miesiąca misyjnego.
– Zależny nam na tym, by w tym czasie każda diecezja, każda wspólnota i każdy ochrzczony misyjnie się przebudzili i zaangażowali w wielkie misyjne święto ewangelizacji i entuzjazmu z dzielenia się Zmartwychwstałym – podkreślił podczas konferencji prasowej w Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski ks. dr Tomasz Atłas, dyrektor krajowy Papieskich Dzieł Misyjnych.
Niedziela misyjna jest okazją do zbiórki funduszy na cele misyjne. W zeszłym roku Papieskie Dzieła Misyjne w Polsce zebrały i przekazały Stolicy Apostolskiej kwotę 4 497 525,90 zł. Pieniądze te przekazane zostały na budowę kościołów, kaplic, domów parafialnych, a także formację katechistów, kapłanów i rozwój ewangelizacji medialnej.
Dzięki hojności darczyńców Papieskim Dziełom Misyjnym udało się w minionym roku zrealizować 47 projektów misyjnych w Indiach, Kazachstanie, Kirgistanie, Madagaskarze, Rwandzie, Tadżykistanie, Tanzanii oraz w Zimbabwe.
Jak podkreślił sekretarz krajowy Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary i Papieskiego Dzieła św. Piotra Apostoła ks. dr Maciej Będziński, Kościół na misjach nie tylko głosi Ewangelię, ale także stawia na rozwój człowieka i danej społeczności: buduje szkoły i szpitale, pomaga w obliczu klęsk żywiołowych, wspiera ochronę życia, działa na rzecz powołań.
Dlatego Papieskie Dzieła Misyjne z pozyskanych środków utrzymują także trzy seminaria misyjne w Madagaskarze, Peru i Mozambiku, wspierają także struktury administracyjne w 17 krajach misyjnych, które zamieszkuje blisko 2,5 mln katolików.
Dzieła Misyjne powstały na początku XIX w. W latach dwudziestych XX w. zostały podniesione do rangi „papieskich” i zajmują dziś centralne miejsce we współpracy misyjnej. Ich celem jest budzenie świadomości misyjnej.
Światowy Dzień Misyjny został ustanowiony 14 kwietnia 1926 r. przez papieża Piusa XI i każdego roku obchodzony jest w przedostatnią niedzielę października we wszystkich diecezjach i parafiach na świecie. Dzień ten jest również świętem patronalnym Papieskich Dzieł Misyjnych, a szczególnie Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary.
W Polsce Światowy Dzień Misyjny, zwany również Niedzielą Misyjną, przedłuża się na cały tydzień. W tym roku Światowy Dzień Misyjny obchodzimy po raz 92.
Specyfikę Światowego Dnia Misyjnego stanowi fakt, że wszystkie wspólnoty katolickie na świecie – niezależnie od swojego bogactwa lub ubóstwa personalnego, duchowego czy materialnego – solidarnie uczestniczą w tym wydarzeniu.
Choroba Chiary nazywa się przewlekłym zapaleniem przedniego i środkowego odcinka błony naczyniowej oka ze zmianami w obrębie siatkówki. Trwa przez cztery lata, a najlepsi lekarze w kraju i za granicą nie dają jej żadnych złudzeń – skutkuje ślepotą, jest całkowicie nieuleczalna, nie daje nadziei na poprawę, ani nawet na ulgę w przeszywającym bólu.
Dziewczyna od dziecka należy do wspólnoty katolickiej „Ruch Focolari”, ale już od dłuższego czasu czuje, że Bóg powołuje ją do pracy z najbardziej wykluczonymi. Jak może to robić, będąc niemal całkowicie niewidoma? Pewnego dnia modli się w kaplicy: „Jezu, nie wiem, czy to Ty zasiewasz w moim sercu to szalone pragnienie poszukiwania spotkania z moimi braćmi na ulicy, ale jeśli przypadkiem to Ty, to wiedz, że ja mówię Ci moje »tak«. Ty zaś daj mi to, co potrzeba, bym mogła je zrealizować”.
Następnego dnia, po raz pierwszy od lat, widzi wszystko bardzo wyraźnie, ustąpiły też nękające ją bóle. Idzie do lekarzy, a ci stwierdzają, że choroba ustąpiła. „Nie wiemy, jak to wyjaśnić” – mówią.
Chiara od razu bierze się do pracy, o którą prosi ją Bóg. Schodzi w podziemia rzymskiego dworca Termini, który 25 lat temu wyglądał zupełnie inaczej niż dziś. „Jesteś chyba szalona” – mówią jej przyjaciele.
Na górze byli inni wolontariusze z różnych wspólnot, ale na dół nie schodził nikt poza nią. „Miałam wrażenie, że schodzę do piekieł” – wspomina. Zobaczyła chłopaków rozbijających sobie butelki na głowach, całych zakrwawionych, ludzi nieprzytomnych po zażyciu narkotyków, mężczyzn z nożami w ręku, prostytuujące się dziewczyny.
Przykucnęła przy leżącym na ziemi chłopaku, nie wiedziała nawet czy żyje, czy zmarł już z przedawkowania. Na widok tego, że ktoś do niego podszedł, Angelo podniósł się i porozmawiał z Chiarą. Nie mógł się nadziwić, że istnieje człowiek, który chce go wysłuchać.
Dwa wieczory później podbiegł do Chiary i mocno ją uściskał. Wyznał, że ocaliła mu życie, bo chwilę przed tym, jak przyszła, planował popełnić samobójstwo. Pokazał jej też napis na ścianie, który miał być jego listem pożegnalnym: „niezależnie od waszej obojętności – istniejemy!”. „W twoim spojrzeniu zobaczyłem radość i teraz już wiem, że istnieje radość na tym świecie. Chcę ją odnaleźć” – powiedział jej.
Chiara niemal codziennie chodziła w najtrudniejsze rejony, szukała najbardziej zdesperowanych ludzi, którym mogłaby dać nadzieję. Nie chciała jednak odsyłać ich z powrotem w dotychczasowe środowiska, bo dla wielu oznaczało to śmierć – samobójstwo, śmierć z przedawkowania albo bycie zamordowanym z zemsty, co spotykało dziewczyny chcące wyjść z przymusowej prostytucji.
Pracowała z „najtrudniejszymi przypadkami”, których, z obawy o własne bezpieczeństwo, nie zgadzały się przyjąć żadne inne instytucje dobroczynne. Chiara czuła, że Bóg wzywa ją do stworzenia miejsca, w którym miałaby zamieszkać z tymi najbardziej niebezpiecznymi i niepasującymi nigdzie indziej ludźmi. Postanowiła pójść z tym pomysłem do biskupa. „Bałam się, że tym razem naprawdę weźmie mnie za szaloną i zachęci do wizyty w Centrum Zdrowia Psychicznego” – wspomina.
Biskup od razu powiedział jednak, że plan Chiary pochodzi prosto od Boga.
Tak właśnie powstała wspólnota „Nowe Horyzonty” – miejsce dla tych, którzy nie mają swojego miejsca nigdzie indziej. Gdy tylko udało im się znaleźć wspólny dom, rozpoczęli dziewięciodniowe rekolekcje. Brali w nich udział sataniści na przepustce z więzienia, byli mordercy, prostytutki, narkomani – łącznie 25 osób.
Ostatniego dnia wydarzyło się coś nieprawdopodobnego – ci ludzie, którzy od lat nie uronili łzy, ci, którzy przyszli tam tylko z ciekawości – wszyscy w czasie modlitwy zaczęli płakać. Niektórzy byli uzdrawiani fizycznie, wielu z tych, którzy w przeszłości zajmowali się satanistycznymi rytuałami, doświadczało uwolnienia duchowego. Chiara porównuje tamto doświadczenie do doświadczenia Pięćdziesiątnicy.
Do wspólnoty wciąż dołączali nowi ludzie, trzeba było szukać nowych domów i środków utrzymania. Z ludzkiego punktu widzenia przedsięwzięcie Chiary nie miało prawa zadziałać pod względem finansowym.
Prowadzili ośrodek kontaktowy i godzinami rozmawiali przez telefon z ludźmi potrzebującymi pomocy. Pewnego razu rachunek wyniósł 583 tysiące lirów włoskich, kwotę absolutnie przewyższającą możliwości „Nowych Horyzontów”. Zmartwiona Chiara udała się do kaplicy, a chwilę później przyszła do niej kobieta, która chciała dowiedzieć się czegoś o wspólnocie. Na pożegnanie spytała, czy może zostawić datek. Chiara zajrzała do koperty. Był w niej czek na dokładnie 583 tysiące. Nikt wcześniej nie znał tej kwoty, bo Chiara nie chciała martwić współpracowników.
Innym razem, kiedy nie mieli jak spłacić długu, pewien przedsiębiorca przelał im na konto równo milion euro. Pieniądze znajdują się zazwyczaj w ostatniej chwili. Chiara mówi, że Bóg troszczy się o swoje dzieło.
Tempo rozwoju „Nowych Horyzontów” nie ma sobie równych. Na całym świecie istnieje 141 prowadzonych przez nich centrów świadczących pomoc w każdym wymiarze i 5 tzw. „Miasteczek Nieba”, we wspólnotę na różne sposoby angażuje się 6 milionów osób. Część z nich stanowią ci, którzy najpierw sami doświadczyli w niej dobra, a teraz wychodzą zanieść miłość „dzieciom ulicy”.
Wśród wspierających osób znajduje się też Andrea Bocelli, którego Chiara nazywa swoim „drogim bratem”, a on ją „narzędziem w rękach Boga, najwyższego Dobra”.
„Jeśli tam, gdzie zło zdaje się królować, wpuścisz najczystszy promień prawdziwej miłości, mrok zła zaczyna ustępować, aż znika bezpowrotnie. Dlatego chciałabym powierzyć twojemu sercu ten ogrom krzyku, który słyszałam przez lata, ten ogrom łez, którego nie zdołałam zebrać” – pisze Chiara w swojej książce „Tylko miłość trwa”.
Ewa Rejman | 23/09/2018
*korzystałam z książki Chiary Amirante „Tylko miłość trwa. Odnaleźć nadzieję w piekle ulicy”, wyd. Esprit 2018
źródło: https://pl.aleteia.org
Wielu zna doskonale słynne objawienia Matki Bożej mające miejsce w XIX w., jak choćby te z Lourdes czy La Salette. Niewielu jednak słyszało o Matce Bożej z Puy. Tu właśnie rozpoczął się we Francji kult maryjny i tu rozkwita nieprzerwanie do dziś. Puy bowiem jest uważane za miejsce pierwszego na świecie objawienia się Matki Bożej po jej Wniebowzięciu.
Około roku 46 św. Piotr wysłał misjonarzy do Galii, na teren obecnej Francji. Jednym z posłanych przez Apostoła był św. Frontoniusz, biskup, który konsekrował swojego następcę, św. Jerzego. W jakiś czas po roku 70 jedna z nawróconych przez św. Jerzego wdów o imieniu Villa ciężko zachorowała, a św. Jerzy polecił jej modlitwę do Matki Bożej.
Villa poszła za radą świętego. Objawiła jej się Matka Boża, która nakazała jej podjąć wspinaczkę na górę Anis, gdzie pragnęła, żeby wybudowano na jej cześć kościół. Szczyt wzgórza o nazwie Puy stanowiła płaska półka skalna, najprawdopodobniej pochodzenia wulkanicznego. Służący Villi zaniósł chorą na sam szczyt góry Anis i ułożył ją na skale. Villa zasnęła, a kiedy przebudziła się, była całkowicie uzdrowiona.
Villa ujrzała „jak we śnie” kobietę z nieba w otoczeniu duchów anielskich. Kiedy zapytała ją, kim jest, piękna Pani opowiedziała, że jest „Matką Boską”.
Niewiele wiadomo o okresie bezpośrednio po cudownym wydarzeniu z pierwszego wieku. Bezsporne jest jednak, że 11 lipca 250 roku na miejscu uzdrowienia Villi znajdowało się sanktuariumpoświęcone Najświętszej Maryi Pannie. Dokładna data budowy świątyni wokół kaplicy zawiera się w okresie od początku 250 roku aż do roku 430.
Według legendy miejscowy biskup otrzymał od Matki Bożej prośbę budowy świątyni na wzgórzu. Wspiąwszy się na szczyt góry, pomimo letniej pory biskup ujrzał wokół grubą pokrywę śniegu. W śniegu tym brodził samotny jeleń, którego ruch nakreślił plan katedry, której budowę poleciła Maryja. Połka skalna, na której doznała uzdrowienia Villa została wydzielona jako „Tron Maryi”.
Szybko rozeszły się wieści o cudownych zdarzeniach w Puy, które stało się miejscem pielgrzymkowym. Wkrótce nazwa szczytu wzgórza stała się nazwą całego miasta. Przybywali tu na modlitwę do Matki Bożej liczni królowie francuscy i cesarz Karol Wielki.
Przez wieki Le Puy było świadkiem licznych cudów. Jest bowiem nie tylko miejscem pierwszego objawienia Matki Przenajświętszej po Wniebowzięciu, lecz także jednym z najsłynniejszych i najpiękniejszych miejsc pielgrzymkowych na świecie.
Obecnie kościół ten znany jest jako katedra Matki Bożej Wniebowziętej (w j. francuskim: Cathédrale Notre-Dame du Puy). Świątynia stała się miejscem pielgrzymkowym jeszcze w okresie przed panowaniem Karola Wielkiego (VI w.).
Docierali tam uczestnicy krucjat w drodze do Ziemi Świętej oraz pielgrzymi zmierzający Camino de Santiago do sanktuarium św. Jakuba w Santiago de Compostela. Do dziś kościół w Le Puy jest jednym z kilku miejsc wyznaczających początek szlaku św. Jakuba.
I choć objawienia tego nie objęło zwyczajowe obecnie badanie autentyczności, miejsce to już dawno uzyskało aprobatę władz kościelnych. W 1051 roku papież Leon IX napisał: „W tutejszym sanktuarium na Górze Anis Matka Boża bardziej niż gdzie indziej doznaje czci, chwały i miłości rzesz wiernych z całego kraju”.
W 1254 r. św. Ludwik IX, król Francji, przekazał katedrze hebanową statuę Matki Bożej odzianej w złoto. Od tego czasu miejsce to znane jest także jako sanktuarium Czarnej Madonny z Le Puy-en-Velay.
W najbliższą niedzielę po każdej mszy świętej odbędzie się poświęcenie pojazdów.
Modlitwa kierowcy.
O Panie, daj mi pewną rękę, dobre oko, doskonałą uwagę, bym nie pozostawił za sobą płaczącego człowieka. Ty jesteś Dawcą Życia – proszę Cię przeto, spraw bym nie stał się przyczyną śmierci tych, którym Ty dałeś życie. Zachowaj, o Panie, wszystkich którzy będą mi towarzyszyć od jakichkolwiek nieszczęść i wypadków.
Naucz mnie, bym kierował pojazdem dla dobra drugich i umiał opanować pokusę przekraczania granicy bezpieczeństwa szybkości. Spraw, aby piękno tego świata, który stworzyłeś, wraz z radością Twej łaski, mogły mi towarzyszyć na wszystkich drogach moich.
W imię Ojca i Syna i Duch Świętego. Amen.
fotografia z poświęcenia pojazdów po ostatniej niedzielnej Mszy św. (22.07.2018 r.)