WIELKI TYDZIEŃ (5-12 IV)

W I E L K I    T Y D Z I E Ń   W NASZEJ PARAFII (5 – 12 IV)

WEDŁUG WSKAZAŃ STOLICY APOSTOLSKIEJ NA CZAS EPIDEMII

1. Wielki Czwartek – liturgia Wieczerzy Pańskiej o godz. 18.00. Po liturgii nie ma procesji i przeniesienia Najświętszego Sakramentu do Ołtarz Adoracji.

2. Wielki Piątek – liturgia Męki Pańskiej o godz. 18.00, bez ucałowania krzyża. Możliwość adoracji Najświętszego Sakramentu od 15.00 do 17.30.

3. Wielka Sobotanie ma poświęcenia pokarmów. Możliwość adoracji przy Bożym Grobie od 15.00 do 20.30.

4. Wielka Noc lub inaczej Wigilia Paschalna o godz.21.00. Na wstępie pomija się poświęcenie ognia i procesję do kościoła. Procesja Rezurekcyjna na zakończenie liturgii.

5. W Niedzielę Wielkanocną Msze św. o godz. 10.00, 12.00 i 19.30.

U W A G A !

W każdej z liturgii może uczestniczyć do 5 osób, pozostali niech łączą się duchowo.

Spowiedź święta. W Wielkim Tygodniu od poniedziałku do środy przed Mszą św. w bocznym wejściu, z zachowaniem bezpiecznej odległości, jak również podczas adoracji w piątek i sobotę o 15.00.

15. rocznica śmierci Jana Pawła II

Dzisiaj (2 kwietnia) mija 15 lat od śmierci papieża Polaka – Jana Pawła II.     W czasach, gdy szaleje koronawirus oraz obowiązują obostrzenia dotyczące gromadzenia się, duszpasterze zachęcają do modlitwy w domu i włączenia się w obchody rocznicy przez internet.

„Najdrożsi bracia i siostry, o godzinie 21.37 nasz najukochańszy Ojciec Święty Jan Paweł II powrócił do domu Ojca”. Tymi słowami 2 kwietnia 2005 r. watykański hierarcha abp Leonardo Sandri przekazał zebranym na placu św. Piotra w Rzymie wiadomość o śmierci papieża Polaka. Wysłuchało go ponad 100 tysięcy osób. Wierni płakali, klękali i modlili się. Tak było w wielu miejscach na świecie.

Tamtego dnia wieczorem pod krakowską kurią przy ul. Franciszkańskiej 3 czuwały tysiące krakowian, płonęły świece. Zebrali się pod oknem, w którym tyle razy stawał papież Polak. W Oknie Papieskim postawiono krzyż i wiązankę białych lilii.

– Pan jest z nami, a Jan Paweł II jest w objęciach Trójcy Świętej – pocieszał zebranych przed budynkiem kurii kard. Franciszek Macharski, ówczesny metropolita krakowski. Około godziny 22 zebrani na modlitwie i czuwaniu usłyszeli wiadomość o śmierci Jana Pawła II. Krakowianie w milczeniu, ale z płaczem, klękali. Po chwili odmówiono jedną z tajemnic różańcowych, prośbę o wieczny odpoczynek i odśpiewano kilka pieśni wielkanocnych.

Zaczął bić dzwon Zygmunt. – Bije „Zygmunt”, bije na nowe życie, nie tylko na śmierć, a równocześnie na nowy rozdział naszego życia. To my jesteśmy pokoleniem ludzi, których kochał Jan Paweł II i którzy go kochali, kochają i kochać będą – mówił kardynał Macharski.

Od tamtego dnia krakowianie, ale nie tylko oni, co roku 2 kwietnia wieczorem spotykają się na modlitewnym czuwaniu pod Oknem Papieskim. Zapalają znicze, intonują ulubione pieśni Jana Pawła II.

KOMUNIA ŚWIĘTA 2020

Ogłoszenie dla rodziców dzieci pierwszo-komunijnych.

Drodzy Rodzice.

Zbliża się planowana data I Komunii św. waszych dzieci, a wy żyjecie w niepewności czy do niej dojdzie w planowanym czasie. Musimy zatem przygotować jakiś inny wariant. Na dziś nikt nie jest w stanie zagwarantować, że ograniczenia zostaną uchylone do 10 maja. Można zatem przenieść uroczystość na jesień licząc, że epidemia już minie, ale pewności też nie ma. Jest jeden sposób dość pewny, a mianowicie indywidualna Komunia św. dla każdego dziecka w towarzystwie najbliższej rodziny. Jak to może wyglądać w praktyce? Msze św. mogą odbyć się w dni powszednie od 11 maja przez kolejne dni, aż wszystkie dzieci przystąpią do Komunii św.. Pierwsza spowiedź miałaby miejsce dzień wcześniej. Natomiast uroczystość dla rodziny może się odbyć, jak ktoś chce, po ustąpieniu epidemii, oby jak najszybciej.

Proszę o opinię lub decyzję do 8 kwietnia br. wysyłając sms-a na mój numer 603 16 30 27.

UWAGA! Koronawirus

Drodzy Parafianie,
wszyscy z uwagą i niepokojem śledzimy niebezpieczeństwo związane z nową niebezpieczną, a nawet śmiertelną chorobą. Przez wieki w czasach zarazy i innych nieszczęść wierni gromadzili się w kościołach, aby się modlić. Nie chciałbym, aby to się zmieniło, ale biorąc pod uwagę naszą obecną wiedzę czyńmy to roztropnie słuchając zaleceń rządzących i naszych biskupów.

1. Zachowajmy, o ile to możliwe zalecaną odległość w kościele podczas Mszy św.

2. Na „znak pokoju” nie podawajmy rąk, lecz skłońmy głowę w stronę sąsiada.

3. Podczas Komunii św. zachowajmy właściwą odległość.

4. Wychodząc z kościoła zachowajmy bezpieczną odległość, nie idźmy wszyscy razem do wyjścia.

W związku z zaistniałą sytuacją nie odbędą się rekolekcje wielkopostne w wyznaczonym terminie, natomiast w najbliższą sobotę 21 marca odbędzie się spowiedź od godz. 9:00 do 10:00 i od godz. 17:00 do 18:00.

Msze św. w tygodniu o godz. 17.00 z wyjątkiem soboty.

W sobotę Msza św. o godz. 18:00.

Odwołana jest również wizytacja księdza biskupa i bierzmowanie planowane na dzień 28 marca br.

Proszę, nie ulegajcie panice, lecz z roztropnością, ufnością i wiarą w Bożą Opatrzność zawierzajmy nasze życie Dobremu Bogu.

Wasz ks. Andrzej Białek

XXVIII ŚWIATOWY DZIEŃ CHOREGO

Kościół chce być coraz bardziej i lepiej “gospodą“ Dobrego Samarytanina, którym jest Chrystus (por. Łk 10, 34), to znaczy domem, w którym można znaleźć Jego łaskę, wyrażającą się w gościnności, w akceptacji, w podniesieniu na duchu – napisał Ojciec Święty Franciszek w orędziu na XXVIII Światowy Dzień Chorego, który będzie obchodzony w Kościele 11 lutego. Tekst orędzia został opublikowany na stronie internetowej Stolicy Apostolskiej we wspomnienie Najświętszego Imienia Jezus 3 stycznia 2020 roku.

Publikujemy tekst orędzia:

Orędzie Papieża Franciszka na XXVIII Światowy Dzień Chorego 2020 r.

«Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię» (Mt 11, 28)

Drodzy braci i siostry,

1. Słowa Jezusa: «Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię» (Mt 11,28) wskazują na tajemniczy kierunek łaski, która objawia się ludziom prostym i daje wytchnienie utrudzonym i zmęczonym. Słowa te są wyrazem  solidarności Syna Człowieczego wobec ludzkości dotkniętej smutkiem i cierpieniem. Jakże wiele osób cierpi w ciele i na duchu! Jezus Chrystus wzywa wszystkich, aby pójść do Niego: «przyjdźcie do mnie» i obiecuje ulgę i wytchnienie. «Kiedy Jezus to mówi, ma przed oczyma ludzi, których spotyka każdego dnia na drogach Galilei: wielu ludzi prostych, ubogich, chorych, grzeszników, znajdujących się na marginesie społeczeństwa z powodu ciężaru prawa i opresyjnego systemu społecznego… Ludzie ci zawsze uganiali się za Nim, aby słuchać Jego słowa — słowa, które dawało nadzieję!» (Anioł Pański, 6 lipca 2014).

W XXVIII Światowy Dzień Chorego, Jezus kieruje zaproszenie do chorych, uciśnionych i biednych, którzy wiedzą, że zależą całkowicie od Boga i, dotknięci ciężarem próby, potrzebują uzdrowienia. Osobom przeżywającym przygnębienie z powodu swojej sytuacji słabości i bólu Jezus Chrystus nie narzuca przepisów prawa, ale oferuje swoje miłosierdzie czylisamego siebie jako odnawiającą moc. Jezus patrzy na poranione człowieczeństwo. On ma oczy, które widzą i które zauważają, gdyż patrzą głęboko, nie rozglądają się obojętnie, lecz zatrzymują się i akceptują całego człowieka, każdego z jego stanem zdrowia, nie odrzucając nikogo, zapraszając każdego do wejścia w Jego życie, aby doświadczyć łagodności.

2. Dlaczego Jezus Chrystus żywi te uczucia? Ponieważ On sam uczynił się słabym, doświadczając ludzkiego cierpienia i otrzymując następnie pokrzepienie od Ojca. Faktycznie tylko ten, kto osobiście przeżywa to doświadczenie, będzie potrafił pocieszyć drugiego. Istnieje kilka poważnych form cierpienia: choroby nieuleczalne i przewlekłe, choroby psychiczne, schorzenia wymagające rehabilitacji lub opieki paliatywnej, różne niepełnosprawności, choroby wieku dziecięcego i podeszłego… Wobec nich czasami brakuje człowieczeństwa, dlatego konieczne jest spersonalizowanie podejścia do pacjenta, dodając do leczeniatakże opiekę w celu integralnego uzdrowienia człowieka. W chorobie czuje on bowiem, że zagrożona jest nie tylko jego integralność fizyczna, ale także wymiar relacyjny, intelektualny, uczuciowy i duchowy; i dlatego oprócz terapii oczekuje wsparcia, troskliwości, uwagi… jednym słowem miłości.Ponadto obok człowieka chorego jest jego rodzina, która cierpi i również potrzebuje pociechy i bliskości.

3. Drodzy chorzy bracia i siostry, wasza choroba stawia was w szczególny sposób pośród owych, “utrudzonych i obciążonych”, którzy przyciągają wzrok i serce Jezusa. Stąd wychodzi światło, które oświeca wasze chwile ciemności i nadzieja wobec waszego zniechęcenia. Jezus zaprasza was, abyście przyszli do Niego: «Przyjdźcie». W Nim bowiem niepokoje i pytania, które rodzą się w tej waszej “nocy” ciała i ducha, znajdą siłę do ich pokonania. Tak, Chrystus nie dał nam recept, ale swoją męką, śmiercią i zmartwychwstaniem uwalnia nas od ucisku zła.

W tym stanie na pewno potrzebujecie miejsca, aby się pokrzepić. Kościół chce być coraz bardziej i lepiej “gospodą“ Dobrego Samarytanina, którym jest Chrystus (por. Łk 10, 34), to znaczy domem, w którym można znaleźć Jego łaskę, wyrażającą się w gościnności, w akceptacji, w podniesieniu na duchu. W tym domu będziecie mogli spotkać ludzi, którzy, uzdrowieni miłosierdziem Bożym ze swojej słabości, będą umieli pomóc wam nieść krzyż, tworząc z własnych ran szczeliny, poprzez które ponad swoją chorobą można dostrzec horyzont i otrzymać światło i powietrze dla waszego życia.

W to dzieło przynoszenia ulgi chorym braciom wpisuje się działalność pracowników służby zdrowia: lekarzy, pielęgniarek, personelu pomocniczego, administracji placówek sanitarnych, wolontariuszy, którzy, wykonując swoje zadania zgodnie z kompetencjami, pozwalają odczuć obecność Chrystusa, który ofiaruje pociechę i troszczy się o chorą osobę, opatrując jej rany. Jednakże również oni są mężczyznami i kobietami nie pozbawionymi własnych słabości czy chorób. W odniesieniu do nich mają szczególne znaczenie słowa, że «otrzymawszy pokrzepienie i pocieszenie Chrystusa, jesteśmy z kolei wezwani, aby stać się pokrzepieniem i pocieszeniem dla naszych braci, poprzez postawę łagodności i pokory na wzór Mistrza» (Anioł Pański, 6 lipca 2014).

4. Drodzy pracownicy służby zdrowia, każda interwencja diagnostyczna, prewencyjna, terapeutyczna, badawcza, lecznicza i rehabilitacyjna skierowana jest do osoby chorego, gdzie rzeczownik “osoba” zawsze pojawia się przed przymiotnikiem “chory”.Dlatego wasze działanie niech będzie stale nakierowane na godność i życie człowieka, bez jakiejkolwiek zgody na działania o charakterze eutanazji, wspomaganego samobójstwa, zaprzestania podtrzymywania życia, nawet wtedy, gdy stan choroby jest nieodwracalny.

W obliczu sytuacji krytycznych i możliwej porażki nauk medycznych wobec przypadków klinicznych coraz bardziej problematycznych i wobec niekorzystnych diagnoz, jesteście wezwani do otwarcia się na wymiar transcendentny, który może ukazać najgłębszy sens waszej profesji. Pamiętamy, że życie jest święte i należy do Boga, dlatego jest nienaruszalne i nietykalne (por. Instr. Donum vitae, 5; Enc. Evangelium vitae, 29-53). Życie ma być przyjmowane, chronione, szanowane i trzeba mu służyć od jego zaistnienia aż do śmierci: domagają się tego zarówno rozum, jak i wiara w Boga autora życia. W niektórych przypadkach sprzeciw sumienia pozostaje dla was koniecznym wyborem, aby pozostać wiernymi waszemu „tak” dla życia i osoby. W każdym razie wasz profesjonalizm ożywiany chrześcijańską miłością, będzie najlepszą formą służby wobec podstawowego prawa człowieka, jakim jest prawo do ​​życia. Nawet wówczas, kiedy nie będziecie w stanie wyleczyć, zawsze będziecie mogli otoczyć opieką za pomocą gestów i procedur, które przynoszą ulgę i wytchnienie pacjentowi.

Niestety, w niektórych kontekstach wojny czy konfliktu zbrojnego atakuje się personel medyczny i placówki, które zajmują się przyjmowaniem i leczeniem chorych. W niektórych miejscach również władza polityczna próbuje manipulować pomocą medyczną na swoją korzyść, ograniczając autonomię prawną przysługującą profesji medycznej. W rzeczywistości, atakowanie tych, którzy poświęcają się służbie cierpiącym członkom społeczeństwa, nikomu nie przynosi pożytku.

5. W tym XXVIII Światowym Dniu Chorych myślę o wielu braciach i siostrach, którzy na całym świecie nie mają dostępu do leczenia, ponieważ żyją w biedzie. Zwracam się zatem do instytucji opieki zdrowotnej i rządów wszystkich krajów świata, aby mając na uwadze aspekt ekonomiczny, nie zaniedbywały sprawiedliwości społecznej. Ufam, że łącząc zasady solidarności i pomocniczości, zostanie podjęta współpraca dla zapewniania wszystkim dostępu do odpowiedniej opieki medycznej w celu ochrony i odzyskiwania zdrowia. Z serca dziękuję wolontariuszom, którzy oddają się służbie chorym, uzupełniając w wielu przypadkach braki strukturalne i odzwierciedlając poprzez gesty czułości i bliskości obraz Chrystusa Dobrego Samarytanina.

Najświętszej Maryi Pannie, Uzdrowieniu Chorych, zawierzam wszystkich, którzy dźwigają ciężar choroby wraz z ich rodzinami, a także wszystkich pracowników służby zdrowia. Wszystkich z czułością zapewniam o bliskości w modlitwie i z serca udzielam Apostolskiego Błogosławieństwa.

Watykan, 3 stycznia 2020 r.,
we wspomnienie Najświętszego Imienia Jezus

Franciszek

Vatican.va

NIEDZIELA ŚWIĘTEJ RODZINY

W pierwszą niedzielę po Bożym Narodzeniu Kościół katolicki obchodzi niedzielę Świętej Rodziny.

Święto to zaczęto obchodzić w różnych krajach począwszy od XVIII wieku a zatwierdził je papież Leon XIII. Natomiast decyzją papieża Benedykta XV zaczęto je obchodzić w całym Kościele.

Święto św. Rodziny po raz pierwszy ustanowił 4 listopada 1684 r. w Kanadzie, za aprobatą papieża Aleksandra VII, biskup Francois Montmorency-Laval. Na stałe do liturgii wprowadzono je za pontyfikatu papieża Leona XIII, który na prośbę kard. Bausa, arcybiskupa Florencji, 20 listopada 1890 r. wydał dekret aprobujący „kult czci zwrócony ku Rodzinie Świętej”.

Teksty liturgiczne na święto Najświętszej Rodziny ułożył papież Leon XIII. Jego dziełem również są przepiękne hymny kościelne, przeznaczone na ten dzień. Czytania tak są dobrane, by wyakcentować biblijne sceny, w których występuje rodzina. Teksty Pisma świętego podkreślają równocześnie obowiązki członków rodziny.

Leon XIII był też pierwszym, który wskazał na małżeństwo jako miejsce uświęcenia (Arcanum divinae sapientiae). W Liście Episkopatu Polski do wiernych z dnia 23 października 1968 roku czytamy: „Dziś ma miejsce święto przedziwne; nie święto Pańskie ani Matki Najświętszej, ani jednego ze świętych, ale święto Rodziny. O niej teraz usłyszymy w tekstach Mszy świętej, o niej dziś mówi cała liturgia Kościoła. Jest to święto Najświętszej Rodziny – ale jednocześnie święto każdej rodziny. Bo słowo «rodzina» jest imieniem wspólnym Najświętszej Rodziny z Nazaretu i każdej rodziny. Każda też rodzina podobnie jak Rodzina Nazaretańska jest pomysłem Ojca niebieskiego i do każdej zaprosił się na stałe Syn Boży. Każda rodzina pochodzi od Boga i do Boga prowadzi”.

Niedziela Świętej Rodziny będzie w parafiach dniem odnowienia przyrzeczeń małżeńskich oraz czasem modlitwy w intencji małżeństw i rodzin.

Podczas 380. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski, które miało miejsce 25 i 26 września 2018 r. w Płocku, biskupi zaproponowali, aby Niedziela Świętej Rodziny była dniem modlitw o świętość małżeństw i rodzin. Jednocześnie zachęcili do zorganizowania tego dnia w parafiach obrzędu odnowienia przyrzeczeń małżeńskich.

„W przeżywaniu daru miłości ludzie wierzący otrzymali także szczególną pomoc, którą jest sakrament małżeństwa” – napisał ks. Przemysław Drąg, dyrektor Krajowego Ośrodka Duszpasterstwa Rodzin w specjalnym piśmie na Niedzielę Świętej Rodziny. Zwrócił się z prośbą do duszpasterzy „aby zorganizowali w parafiach obrzęd odnowienia przyrzeczeń małżeńskich i w homilii zwrócili uwagę wiernych na wartość sakramentalnego małżeństwa”.

Zwyczaj odnawiania przyrzeczeń małżeńskich jest okazją do wzajemnego przebaczenia i odnowienia więzi ze współmałżonkiem. Ponowna deklaracja dokonuje się przed Bogiem w podobnej formie jak złożona wcześniej na zawsze przysięga małżeńska. Teksty liturgii odnowienia ślubowania mówią m.in. o tym, że to Pan Bóg umacnia wolę i wspiera małżonków, by jeszcze piękniej i doskonalej mogli wypełniać ślub małżeński.

Odnowienie przysięgi małżeńskiej wiąże się najczęściej z jubileuszami i rocznicami. Od 2018 roku, zgodnie z propozycją biskupów, w wielu polskich parafiach obrzęd odnowienia przyrzeczeń małżeńskich ma miejsce w Niedzielę Świętej Rodziny.

BP KEP

WIZYTA DUSZPASTERSKA 2019/2020

KOLĘDA – WIZYTA DUSZPASTERSKA

07.01.2020 r.
Wtorek:
ul. Bolesława Chrobrego 2 C i D oraz 3 A i B od godz. 14:30
08.01.2020 r.
Środa:
ul. Bolesława Chrobrego 3 C i D oraz 4 A od godz. 14:30
 
09.01.2020 r.
Czwartek:
ul. Bolesława Chrobrego 4 B, C, D, E od godz. 14:30
10.01.2020 r.
Piątek:
ul. Bolesława Chrobrego 4 F, G, H, I od godz. 14:30
11.01.2020 r.
Sobota:
ul. Królowej Elżbiety 32 do 83 od godz. 11:00
13.01.2020 r.
Poniedziałek:
ul. Bolesława Chrobrego 5 A, B, C od godz. 14:30

 

14.01.2020 r.
Wtorek:
ul. Bolesława Chrobrego 5 D, E, oraz 6 A, B od godz. 14:30
15.01.2020 r.
Środa:
ul. Bolesława Chrobrego 6 C, D, E od godz. 14:30
 
16.01.2020 r.
Czwartek:
ul. Bolesława Chrobrego 7 A, B, C od godz. 14:30
17.01.2020 r.
Piątek:
ul. Bolesława Chrobrego 7 D, E
ul. Królowej Elżbiety 12 – 2/31
od godz. 14:30
18.01.2020 r.
Sobota:
ul. Królowej Elżbiety 2 – 11
 od godz. 11:00
 ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

03.01.2020 r.
Piątek:
Bolesława Chrobrego 1, klatka A, B, C, D. E, F.

04.01.2020 r.
Sobota:
Bolesława Chrobrego 1, klatka G i H
Bolesława Chrobrego 2, klatka A i B

2019

7.12. Piątek:
ul. Piaskowa numery parzyste i nieparzyste
początek od godz. 11:00

28.12. Sobota:
ul. Graniczna numery nieparzyste i od 2 do 14
początek od godz. 11:00

30.12. Poniedziałek:
ul. Graniczna 16-22, Plac Dworcowy, Sienna
początek od godz. 11:00

31.12. Wtorek:
ul. Środkowa i Wodna
początek od godz. 11:00

02.01. Czwartek:
ul. Strzegomska numery 60 – 28 i 35 – 41
początek od godz. 11:00

03.01. Piątek:
ul. Chrobrego klatki 1 A, B, C, D, E. F
początek od godz. 11:00

04.01. Sobota:
ul. Chrobrego klatki 1 G i H oraz 2 A i B
początek od godz. 11:00

Parafianie, którzy będą chcieli przyjąć kolędę
po południu niech zgłoszą to ministrantom.

Święty Mikołaj – „patron daru człowieka dla człowieka”

 

6 grudnia cały Kościół wspomina św. Mikołaja – biskupa.

Dla większości z nas był to pierwszy święty, z którym zawarliśmy bliższą znajomość. Od wczesnego dzieciństwa darzyliśmy go wielką sympatią, bo przecież przynosił nam prezenty. Tak naprawdę zupełnie go wtedy jeszcze nie znaliśmy. A czy dziś wiemy, kim był Święty Mikołaj? Być może trochę usprawiedliwia nas fakt, że zachowało się niewiele pewnych informacji na jego temat.

Wyproszony u Boga

Około roku 270 w Licji, w miejscowości Patras, żyło zamożne chrześcijańskie małżeństwo, które bardzo cierpiało z powodu braku potomka. Oboje małżonkowie prosili w modlitwach Boga o tę łaskę i zostali wysłuchani. Święty Mikołaj okazał się wielkim dobroczyńcą ludzi i człowiekiem głębokiej wiary, gorliwie wypełniającym powinności wobec Boga.
Rodzice osierocili Mikołaja, gdy był jeszcze młodzieńcem. Zmarli podczas zarazy, zostawiając synowi pokaźny majątek. Mikołaj mógł więc do końca swoich dni wieść dostatnie, beztroskie życie. Wrażliwy na ludzką biedę, chciał dzielić się bogactwem z osobami cierpiącymi niedostatek. Za swoją hojność nie oczekiwał podziękowań, nie pragnął rozgłosu. Przeciwnie, starał się, aby jego miłosierne uczynki pozostawały otoczone tajemnicą. Często po kryjomu podrzucał biednym rodzinom podarki i cieszył się, patrząc na radość obdarowywanych ludzi.
Mikołaj chciał jeszcze bardziej zbliżyć się do Boga. Doszedł do wniosku, że najlepiej służyć Mu będzie za klasztornym murem. Po pielgrzymce do Ziemi Świętej dołączył do zakonników w Patras. Wkrótce wewnętrzny głos nakazał mu wrócić między ludzi. Opuścił klasztor i swe rodzinne strony, by trafić do dużego miasta licyjskiego – Myry.

Biskup Myry

Był to czas, gdy chrześcijanie w Myrze przeżywali żałobę po stracie biskupa. Niełatwo było wybrać godnego następcę. Pewnej nocy jednemu z obradujących dostojników kościelnych Bóg polecił we śnie obrać na wakujący urząd człowieka, który jako pierwszy przyjdzie rano do kościoła. Człowiekiem tym okazał się nieznany nikomu Mikołaj. Niektórzy bardzo się zdziwili, ale uszanowano wolę Bożą. Sam Mikołaj, gdy mu o wszystkim powiedziano, wzbraniał się przed objęciem wysokiej funkcji, nie czuł się na siłach przyjąć biskupich obowiązków. Po długich namowach wyraził jednak zgodę uznając, że dzieje się to z Bożego wyroku.
Biskupią posługę pełnił Mikołaj ofiarnie i z całkowitym oddaniem. Niósł Słowo Boże nie tylko członkom wspólnoty chrześcijańskiej. Starał się krzewić Je wśród pogan.
Tę owocną pracę przerwały na pewien czas edykty cesarza rzymskiego Dioklecjana wymierzone przeciw chrześcijanom. Wyznawców Jezusa uczyniono obywatelami drugiej kategorii i zabroniono im sprawowania obrzędów religijnych. Rozpoczęły się prześladowania chrześcijan. Po latach spędzonych w lochu Mikołaj wyszedł na wolność.
Biskup Mikołaj dożył sędziwego wieku. W chwili śmierci miał ponad 70 lat (większość ludzi umierała wtedy przed 30. rokiem życia). Nie wiemy dokładnie, kiedy zmarł: zgon nastąpił między 345 a 352 r. Tradycja dokładnie przechowała tylko dzień i miesiąc tego zdarzenia – szósty grudnia. Podobno w chwili śmierci Świętego ukazały się anioły i rozbrzmiały chóry anielskie.
Mikołaj został uroczyście pochowany w Myrze.

Z Myry do Bari

Wiele lat później miasto uległo zagładzie, gdy w 1087 r. opanowali je Turcy. Relikwie Świętego zdołano jednak w porę wywieźć do włoskiego miasta Bari, które jest dzisiaj światowym ośrodkiem kultu św. Mikołaja. Do tego portowego miasta w południowo-wschodniej części Włoch przybywają tysiące turystów i pielgrzymów. Dla wielu największym przeżyciem jest modlitwa przy relikwiach św. Mikołaja.

Międzynarodowy patron

Biskup z Myry jest patronem Grecji i Rusi. Pod jego opiekę oddały się Moskwa i Nowogród, ale także Antwerpia i Berlin. Za swego patrona wybrali go: bednarze, cukiernicy, kupcy, młynarze, piekarze, piwowarzy, a także notariusze i sędziowie. Jako biskup miasta portowego, stał się też patronem marynarzy, rybaków i flisaków. Wzywano św. Mikołaja na pomoc w czasie burz na morzu, jak również w czasie chorób i do obrony przed złodziejami. Opieki u niego szukali jeńcy i więźniowie, a szczególnie ofiary niesprawiedliwych wyroków sądowych. Uznawano go wreszcie za patrona dzieci, studentów, panien, pielgrzymów i podróżnych. Zaliczany był do grona Czternastu Świętych Wspomożycieli.

Święty zawsze aktualny

Od epoki, w której żył św. Mikołaj, dzieli nas siedemnaście stuleci. To wystarczająco długi czas, by wiele wydarzeń z życia Świętego uległo zapomnieniu. Dziś wiedza o nim jest mieszaniną faktów historycznych i legend. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że nawet w fantastycznie brzmiących opowieściach o św. Mikołaju tkwi ziarno prawdy.
Święty Mikołaj nieustannie przekazuje nam jedną, zawsze aktualną ideę. Przypomina o potrzebie ofiarności wobec bliźniego. Pięknie ujął to papież Jan Paweł II mówiąc, że św. Mikołaj jest „patronem daru człowieka dla człowieka”.